امام على عليه السلام :بهشتى كه خداوند متعال به مؤمنان وعده داده است، چشم بينندگان را خيره مى كند. در آن درجاتى است، يكى برتر از ديگرى و منازلى است، يكى بالاتر از ديگرى. نعمتش از بين نمى رود و شادمانى اش نيستى ندارد و شادى اش به پايان نمى رسد، اقامت كننده در آن، كوچ نمى كند و ماندگار در آن، پير نمى شود و ساكن آن آسيبى نمى بيند، اهل آن، از مرگ در امانند و هراسى به دل راه نمى دهند، زندگى به كام آنهاست، نعمت برايشان پايدار است در جويهايى از آبهايى تغيير ناپذير و نهرهايى از شير، كه طعمش دگرگون نمى شود و نهرهايى از شراب كه نوشندگان از آن لذّت مى برند.
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام :إنَّ أدنى أهْلِ الجَنّةِ مَنزِلاً لَو نَزلَ بهِ الثّقَلانِ ـ الجِنُّ و الإنسُ ـ لَوَسِعَهُم طَعاما و شَرابا ، و لا يَنْقُصُ مِمّا عِندَهُ شَيءٌ .
امام صادق عليه السلام :دون پايه ترين(کم ترین) فرد بهشت چنان است كه اگر جنّ و انس ميهمان او شوند همه را از خوراك و آشاميدنى پذيرايى مى كند و از آنچه دارد چيزى كم نمى شود!
الإمامُ الباقرُ عليه السلام :و اللّه ِ ، ما خَلَتِ الجنّةُ مِن أرواحِ المؤمنينَ مُنذُ خَلَقَها ، و لا خَلَتِ النّارُ مِن أرواحِ الكُفّارِ و العُصاةِ مُنذُ خَلَقَها عزّ و جلّ .
امام باقر عليه السلام :به خدا سوگند بهشت از همان زمان كه خداوند آفريدش، از ارواح مؤمنان خالى نبوده است. دوزخ نيز از همان زمان كه خداوند عزّ و جلّ خلقش كرد، از ارواح كافران و گنهكاران خالى نبوده است.